{"id":780,"date":"2009-05-18T21:49:03","date_gmt":"2009-05-18T19:49:03","guid":{"rendered":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/2009\/05\/18\/artykul-do-dynowinki-o-szkolnym-konkursie-rodem-z-podkarpacia\/"},"modified":"2023-02-06T11:55:33","modified_gmt":"2023-02-06T10:55:33","slug":"artykul-do-dynowinki-o-szkolnym-konkursie-rodem-z-podkarpacia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/?p=780","title":{"rendered":"Artyku\u0142 do Dynowinki o szkolnym konkursie „Rodem z Podkarpacia”"},"content":{"rendered":"\n
 <\/div>\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n\n\n\n

6 kwietnia br. odby\u0142a sie w Dynowie , w Zespole Szk\u00f3l Zawodowych, uroczysta gala IX edycji Wojew\u00f3dzkiego Konkursu „Podkarpacka T\u0119cza” pod has\u0142em ” Rodem z Pokarpacia”. Organizatorzy konkursu, Pa\u0144stwo Anna i Jaros\u0142aw Molowie, nauczyciele z w\/w Zespo\u0142u Szk\u00f3l, postanowili zainteresowa\u0107 uczestnik\u00f3w rodem Trzecieskich. Ich samych  zainspirowa\u0142  pami\u0119tnik Kingi  z Trzecieskich, Moysowej, kt\u00f3ry opublikowa\u0142am na swojej stronie przed paroma laty. Po nawi\u0105zaniu kontaktu, ogromnie dla mnie mi\u0142ego, wymianie kopii zdj\u0119\u0107, zostali\u015bmy z m\u0119\u017cem zaproszeni na gal\u0119 przez pani\u0105 Dyrektor Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142,  Halin\u0119 Cygan.<\/p>\n\n\n\n

Wra\u017cenia  opisa\u0142am w artykule do dynowskiej gazety wydawanej przez Towarzystwo Przyjaci\u00f3\u0142 Dynowa – Dynowinka.<\/p>\n\n\n\n

Historia odkrywana na nowo, czyli m\u0142odzie\u017c dynowska si\u0119ga do przesz\u0142o\u015bci Dynowa i zaciekawia rodzin\u0105 Trzecieskich\u2026\u2026<\/p>\n\n\n\n

Od lat, w starej szufladzie, le\u017ca\u0142y zakurzone pami\u0119tniki Kingi z Trzecieskich Moysowej, mojej ciotecznej Babci, Przyjaciela i Nauczyciela. Od najm\u0142odszych lat uczy\u0142a mi\u0119 francuskiego i zachwytu nad przesz\u0142o\u015bci\u0105, przybli\u017ca\u0142a w barwnych opowiadaniach dawno zmar\u0142ych, zaciekawia\u0142a ich \u017cyciem. Wspomnienia stawa\u0142y si\u0119 najbardziej urocze w opisach \u015bwi\u0105t i zwyczaj\u00f3w w starym dworze jej rodzic\u00f3w Stefan\u00f3w Trzecieskich. Niekt\u00f3re \u0142\u0105czy\u0142y si\u0119 podobie\u0144stwem z naszymi, inne odkrywa\u0142am na nowo, niczym kolorow\u0105 bajk\u0119. Ale m\u00f3wi\u0142a i o tragediach wojen, zniszcze\u0144 i biedy, z kt\u00f3r\u0105 trzeba by\u0142o sobie radzi\u0107, ostracyzmu spo\u0142ecznego, na kt\u00f3ry narazi\u0142 rodzin\u0119 ziemia\u0144sk\u0105 drapie\u017cny komunizm z lat 50 tych, s\u0142owem m\u00f3wi\u0142a mi o wszystkim, czym \u017cy\u0142a, o czym my\u015bla\u0142a. Rozmowy odbywa\u0142y si\u0119 po Jej pracy w liceum jako wieloletniej nauczycielki niemieckiego i francuskiego, a w latach p\u00f3\u017aniejszych po ci\u0119\u017ckiej pracy w ogrodzie, pracy, kt\u00f3r\u0105 utrzymywa\u0142a pozosta\u0142a rodzin\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Wspomina\u0142a, \u017ce pisze pami\u0119tniki. Naturalnie r\u0119cznie, a po to, aby obdarowa\u0107 nimi dalsz\u0105 rodzin\u0119, przepisywa\u0142a je w d\u0142ugie zimowe wieczory, w zimnym pokoiku tzw. nowego dworu, 4 razy!! Niestety sko\u0144czy\u0142a na roku 1919. Nie podj\u0119\u0142a w nich ju\u017c problem\u00f3w okresu mi\u0119dzywojennego, swego i si\u00f3str zam\u0105\u017cp\u00f3j\u015bcia, emigracji braci, tragedii II wojny i stalinizmu, \u015bmierci rodzic\u00f3w. Nie mia\u0142a si\u0142, obawia\u0142a si\u0119 braku zainteresowania m\u0142odej generacji rodzinnej, \u017cy\u0142a coraz bardziej samotnie.<\/p>\n\n\n\n

Nie doczeka\u0142a wolnej Polski. Zmar\u0142a w zimny lutowy dzie\u0144 1989 r. Pogrzeb prowadzi\u0142 Jej ukochany syn, Ojciec Stefan Moysa, jezuita. Syn, kt\u00f3ry zrekompensowa\u0142 wszystko co straci\u0142a (m\u0119\u017ca w stalinowskich kazamatach, maj\u0105tek na Pokuciu, pami\u0105tki, zbiory) jako prawdziwy chrze\u015bcijanin, pokorny kap\u0142an, wz\u00f3r przyjaciela.<\/p>\n\n\n\n

Po Jej odej\u015bciu i przekazaniu dworu z ogrodem fundacji \u201eWzrastanie\u201d pami\u0119\u0107 o starej, od 200 lat mieszkaj\u0105cej w Dynowie rodzinie, powoli odchodzi\u0142a do historii, ba, i to dla pokolenia mocno ju\u017c przypr\u00f3szonego siwizn\u0105. Co tu wspomina\u0107 o m\u0142odych?<\/p>\n\n\n\n

Dwa lata temu postanowi\u0142am przejrze\u0107 te stare, kochane, ale tak niewyra\u017anie napisane pami\u0119tniki. A mo\u017ce je przepisa\u0107? -pomy\u015bla\u0142am. A mo\u017ce opublikowa\u0107 je w internecie? – podsun\u0105\u0142 mi nowoczesny syn.<\/p>\n\n\n\n

Dodajmy stare zdj\u0119cia, od lat gromadzisz je bez specjalnego celu – doda\u0142 m\u00f3j m\u0105\u017c, kt\u00f3ry odziedziczy\u0142 po Ojcu, J\u00f3zefie Witkowskim, kiedy\u015b nauczycielu rysunk\u00f3w w liceum, Jego pasje fotograficzn\u0105.<\/p>\n\n\n\n

I tak si\u0119 zacz\u0119\u0142o. Wszystko zamie\u015bcili\u015bmy na mojej stronie internetowej (www.marychna.witkowscy.net), skromnie zadowoleni, ze kto\u015b czasami odezwa\u0142 si\u0119 z mi\u0142\u0105 aprobat\u0105 i zaciekawieniem. To na pewno lepsze ni\u017c stare zeszyty le\u017c\u0105ce zapomniane i nie czytane.<\/p>\n\n\n\n

Ale p\u00f3\u017an\u0105 zim\u0105 tego roku spotka\u0142a mi\u0119 przemi\u0142a niespodzianka. Drodzy, godni najwi\u0119kszej wdzi\u0119czno\u015bci, Pa\u0144stwo Molowie, zauroczeni lektur\u0105 starych pami\u0119tnik\u00f3w postanowili przybli\u017cy\u0107 rodzin\u0119 Trzecieskich m\u0142odzie\u017cy z Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych ramach konkursu \u201ePodkarpacka T\u0119cza\u201d. Gala wie\u0144cz\u0105ca konkurs (przyjechali\u015bmy z m\u0119\u017cem z wypiekami) przesz\u0142a nasze oczekiwania. Sala gimnastyczna szko\u0142y przenios\u0142a nas w czasy bardzo dawne: oto widzimy podjazd do starego dworu, patrzymy na ganek wsparty na kolumienkach, drzwi otwarte do starej sieni, wok\u00f3\u0142 kwiaty, duma i rado\u015b\u0107 pani domu, mojej prababki, Leonii Trzecieskiej, zr\u0119by nowego budynku, zwanego nowym dworem, wszystko oplecione dzikim winem, w\u015br\u00f3d starych, szumi\u0105cych drzew\u2026W innym rogu patrzymy na salon, stare zdj\u0119cia, portrety przodk\u00f3w, meble, kubek w kubek jak w pami\u0119tniku. Ile\u017c to pracy i pieczo\u0142owito\u015bci w odtworzeniu.<\/p>\n\n\n\n

\u015aciany sali wr\u0119cz wytapetowane informacjami o rodzinie z r\u00f3\u017cnych lat i epok, o Trzecieskich z Miejsca Piastowego (druga ga\u0142\u0105\u017a rodziny), genealogi\u0105, ciekawostkami rodzinnymi. Czuli\u015bmy si\u0119 w jak muzeum, kt\u00f3re by\u0142o tak bogate w tre\u015bci, \u017ce wychodz\u0105c po paru godzinach czytania i ogl\u0105dania stale mia\u0142o si\u0119 niedosyt. Ale nie tylko my ogl\u0105dali\u015bmy; zostali\u015bmy uj\u0119ci zainteresowaniem innych, a zw\u0142aszcza m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n\n\n\n

Niespodziankom nie by\u0142o jednak ko\u0144ca: oto poproszono mi\u0119 do rozpocz\u0119cia Pana Tadeusza po dynowsku, czyli lektury wybranych partii pami\u0119tnika Babci. Gdy zasiad\u0142am w g\u0142\u0119bokim, pi\u0119knym fotelu, w otoczeniu zapalonych \u015bwiec, wzruszenie utrudni\u0142o mi czytanie. Czy to prawda, czy sen? wszyscy b\u0119d\u0105 s\u0142ucha\u0107? Z ciekawo\u015bci\u0105 i aprobat\u0105, a nie ironi\u0105 i wzruszeniem ramion, kt\u00f3ra kiedy\u015b w odleg\u0142ych, powojennych czasach zatruwa\u0142a nam \u017cycie. Ze szczer\u0105 rado\u015bci\u0105 i sympati\u0105 biedna, Kochana Babcia nie marzy\u0142a o tak mi\u0142ej chwili do ko\u0144ca swego \u017cycia. Nowa rzeczywisto\u015b\u0107 uwiera\u0142a, a wszelkie nadzieje na zmian\u0119 by\u0142y nierealne. Wiedzia\u0142a o tym dobrze b\u0119d\u0105c jednocze\u015bnie stale pogodn\u0105 i pe\u0142n\u0105 m\u0105drego optymizmu. Ju\u017c jako staruszka nosi\u0142a z dum\u0105 znaczek Solidarno\u015bci, biurko by\u0142o za\u0142o\u017cone ksi\u0105\u017ckami o JP II, a radio nastawione na Woln\u0105 Europ\u0119\u2026 Ale do\u017cy\u0107 wolnej Polski, zmian przekraczaj\u0105cych wyobra\u017ani\u0119, m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3ra interesuje si\u0119 \u017cyciem ziemian z czas\u00f3w rozbior\u00f3w, inscenizuje ich zwyczaje? Nie, tego nie dopuszcza\u0142a do swych optymistycznych s\u0105d\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

St\u0105d moje emocje. Ale wra\u017ceniom ko\u0144ca nie by\u0142o: oto scena sprzed r\u00f3wno 200 lat. M\u00f3j 4 razy Pradziadek, Jakub Trzecieski powo\u0142uje dynowsk\u0105 stra\u017c miejsk\u0105 ubran\u0105 w wysokie barankowe czapy. Potem odbywa si\u0119 wesele jednej z jego c\u00f3rek, a stra\u017c bierze w nim udzia\u0142 i, niczym w Panu Tadeuszu, wszyscy, pospo\u0142u ta\u0144cz\u0105 poloneza. W opowiadaniach Babci ta stra\u017c pojawia si\u0119 wielokrotnie jako przejaw dobrej i odpowiedzialnej samorz\u0105dno\u015bci miasteczka. I, jak dzi\u0119ki Bogu, jest znowu teraz.<\/p>\n\n\n\n

Pa\u0144stwo Molowe, autorzy i animatorzy ca\u0142o\u015bci wyst\u0119p\u00f3w zadbali i o g\u0142\u0119bsze warstwy historii Dynowa: ukazano barwne epizody z \u017cycia Katarzyny Wapowskiej, fundatorki naszego przepi\u0119knego i jak\u017ce cennego ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Brawa dla wszystkich, re\u017cyser\u00f3w, pomys\u0142odawc\u00f3w, m\u0142odych aktor\u00f3w, sponsor\u00f3w i wszelkich wykonawc\u00f3w ca\u0142o\u015bci wyst\u0119p\u00f3w. Brawa dla Dyrekcji Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142, Pani Haliny Cygan! Nie wszyscy dyrektorzy lubi\u0105 takie \u201etrz\u0119sienia ziemi\u201d, kt\u00f3re zaburzaj\u0105 spokojny rytm szko\u0142y, nie wszyscy to aprobuj\u0105, nie wszyscy podejmuj\u0105 wsp\u00f3lnie z nauczycielami- zapale\u0144cami, taki trud.<\/p>\n\n\n\n

Brawo dla wszystkich Ojc\u00f3w Miasta, kt\u00f3rzy na szkolnej gali byli, nie szcz\u0119dzili ciep\u0142ych s\u0142\u00f3w i zach\u0119ty na dalsze inicjatywy.<\/p>\n\n\n\n

Wszystkim z ca\u0142ego, przepe\u0142nionego wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 serca, sk\u0142adamy gor\u0105ce podzi\u0119kowania, staropolskie B\u00f3g zap\u0142a\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Na koniec, korzystaj\u0105c z go\u015bcinnych \u0142am\u00f3w Dynowinki, chcia\u0142abym podzi\u0119kowa\u0107 Towarzystwu Przyjaci\u00f3\u0142 Dynowa za zainicjowanie pomys\u0142u renowacji pomnika cmentarnego Trzecieskich na tzw., Starym cmentarzu, ko\u0142o kaplicy. Nie tylko za pomys\u0142, ale i za wieloletni trud zbi\u00f3rki fundusz\u00f3w podczas Wszystkich \u015awi\u0119tych. Za te fundusze dzi\u0119kujemy mieszka\u0144com Dynowa gor\u0105co.<\/p>\n\n\n\n

I sprawa rozwija si\u0119 pomy\u015blnie: jest ju\u017c zgoda Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w, jest wykonawca. S\u0105dz\u0119, \u017ce ju\u017c tej wiosny prace si\u0119 rozpoczn\u0105, a w nast\u0119pnym roku przyb\u0119dzie Miastu nowy pomnik, z dalekiej przesz\u0142o\u015bci (grobowiec ma 200 lat). Dzi\u015b jest to ruina, ale nosz\u0105ca znamiona stylu klasycystycznego, podobno ju\u017c rzadkiego na naszych cmentarzach. Tym wi\u0119kszy pow\u00f3d, aby ocali\u0107 ten zabytek od zapomnienia.<\/p>\n\n\n\n

Stanie si\u0119 to za spraw\u0105 hojno\u015bci Pa\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n

Maria Baraniecka -Witkowska<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

 <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2429,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[40],"tags":[],"class_list":["post-780","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-artykuly-o-rodzinie-i-czlonkow-rodziny"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/780","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=780"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/780\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2433,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/780\/revisions\/2433"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2429"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=780"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=780"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.witkowscy.net\/wp\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=780"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}